Bu alıntı nedense bana Tarkovski'nin sözünü hatırlattı. "İnsan 16 yaşındayken dünyayı değiştireceğini düşünür. 18 olduğunda düşünceleri sert bir kayaya çarpar. 20 yaşına geldiğinde hiçbir şey değiştiremeyeceğini anlar. 25 yaşında dünyanın onu değiştirdiğini fark eder. Ve insan 25 yaşında ölür, 75 yaşında gömülür.."
Bugün 25 oldum. Otuza beş kaldı. Yaşlılık değil de bir ömürü sefalet içinde çürütmek zoruma gidiyor. Gençliği yaşayamadan orta yaşa yaklaştım. Yazık oluyor bu ülkedeki benim gibi gençlere. Bugünün hiçbir anlamı önemi yok. Yaşanmamış bir hayatın nesini kutlayayım ?