İnsan, tüm çocukları sever. Büyükleri sevmek için nedenler olması gerekir. Çocukta ise neden yoktur. Çocuk, çocuk olduğu için sevilir. Çocuk menfaatsiz kalbin sevgisidir. Onun için Peygamberimiz, kalbinin bu sevgisini çocuklara sık sık söylerdi.
Sevgi, kalpte iz bırakır. Kalp vefa sırrıdır. Oraya düşenler unutulmaz. Öfke ve kızgınlık da iz bırakır. Onun da izi nefse düşer. Nefis affetme sırrında değildir. Unutmaz.
Çocukken mutlu edilmemiş kişiler ileriki yaşlarda mutlu olmakta sorun yaşarlar. Mutluluk, öğrenilen ve kişiliğe sinen bir kavramdır. Çocukken kendisine şaka yapılmamış bir insanın dünyası espriye ve mutluluğa kapalı kalır.