Kendimi mekana bir körün gözyaşı gibi bırakırım. Ben kimin iradesiyimdir?
İçimdeki isteyen, kimdir? Bir iblisin insana karşı bir fesat tasarlamasını isterdim. Katılırdım buna. Arzularımın cenaze merasiminde kafamın karışmasından bezmiş bir halde, nihayet ideal bir bahanem
olurdu; zira can sıkıntısı, hiçbir inanç adına yaşamayıp hiçbir
inanç adına ölmeyenlerin çektikleri azabın adıdır.