Eksiklerim hiçbir zaman tam olmadı ama içimdeki safradan kurtulmak beni daha direngen kıldı. Bu da ancak bir süre daha oyaladı beni lakin sonrası yoktu. İşin en acı yanı, öncesi de yoktu... Zamanın bir yerinde sıkışıp kalmıştım. Berim muallak, gerim karanlıktı. Elimde bir tek "şimdi" vardı, o da zaten kulak tıkamak, göz yummak ve yazmakla geçiyordu. Şimdiden kurtulabilirsem dünü ve yarını da özgür bırakırım diye düşündüm.
Annemin sadece kendi acıları üzerine kurduğu bu bencilce hayatın hiçbir sahnesinde ona hak vermedim. Ve şayet bir gün anne olmam kâbil olsaydı, asla onun gibi bir anne olmazdım çünkü annen yoksa kimsen yoktu hayatta.