Acıyı yok etmek isteyen ölümü de ortadan kaldırmak zorundadır. Ama ölüm ve acısı olmayan hayat insani bir hayat değil ölmemişlik hayatıdır. İnsan hayatta kalmak uğruna kendini ortadan kaldırır. Muhtemelen ölümsüzlüğe de erişecektir ama hayatı pahasına.
Acı ancak gerçek bir aidiyetin tehdit altında olduğu yerde belirir. Yani acı olmadığında körüzdür, hakikate ve bilgiye ulaşamayız.
[...]
"Acılar ne sağlar?" sorusuna von Weizsäcker şöyle cevap verir: "Öncelikle ancak acı bana neyin benim olduğunu ve nelere sahip olduğumu öğretir."
Emniyette olduğumuz şeklindeki aldatıcı his "acının ortalama bir rahatlık uğruna kıyıya köşeye atılmış olmasından kaynaklanır".
Acı, yok olmayan şeylerden biridir. Sadece görünüşünü değiştirir.
Anlamdan arınmış, artık anlatmayan, çıplak bir hayatta mümkündür sadece anlamsız acı.
[...]
Acı veren tam da bizzat hayatın süreduran anlamsızlığıdır tam da.