Bir güvercin her gün şiir yazar
Her gün okur uçmanın abecesini... yakalanmadan bir avcıya...
Rüzgar bazen dostu bazen avcısıdır
Uçtuğu kadardır yine de gökyüzü...
Ben acıyla konuşurum, bilirim zehrin nerde olduğunu
Her savaşta bir düşman
Her barışta bir vicdan çözer kaderi
Ağladığımı kimseye söyleyemem, nedeni kimin umurunda
Yeni bir hayat verebilirsen bir güvercine
Bir gün daha şans bulursa gökyüzünde...
Geçici bir süre hissedecek kanatlarını...
Çünkü güvercin ötekidir, bilir kendini
Zehir dermanıdır, acı varlığıdır...
Iğne deliğinde vurulan çocuktur...
Kelebeğin ömrü de bir güvercinliktir...