inanın bana, bizim yaşamak dediğimiz, hiç farkında olmadan yapıp ettiklerimizden ibaret.Yürünecek onca mesafeyi bitiriyor kırık bir ayak, aldığımız o sayısız nefesten biri bile giremiyor sövelmiş bir göğüsten içeriye.85
İçimizde az buçuk dikkat kesilenler bilirler ki, baba göz altlarındaki torbalarda yorgunluk biriktiren kederli göçmenidir evimizin.Bir an gelir, göz altlarındaki torbaların bağcığını gözlerinin feriyle bağlayamaz olur artık.O iki bağcık da, hiç ummadığımız bir vakitte, hiç ummadığımız bir yerde çözülüverir.Çözülüverir ve babamız, bizden sakladığı bütün yorgunluklarını orta yerde bırakıp, kederli yüzünü terk eder.Biliyor musunuz? Babamız bir gün gerçekten ölür!
(20)