Kıskanç değilim, bu kadının hâlâ yaşıyor olduğunu biliyorum. Karşısındaki adamı bütün varlığıyla sevse bile bu olsa olsa ölü bir kadının aşkıdır. Onun canlı aşkını en son ben yaşadım.
Birkaç adım atıp duruyorum. İçine düștüğüm bu topyekûn unutuluşu tadıyorum: İki kent arasındayım biri beni bilmiyor, öteki de artık tanımıyor. Beni kim hatırlar?
Bütün hayatımı geride bırakıyorum. Onu tepeden tırnağa görüyorum. Hakkında söylenecek pek az şey var: Kaybedilmiş bir oyun, hepsi bu...
...Bir anda, insanın her zaman kaybettiğini idrak ettim. Kazanacaklarına inananlar yalnız alçaklardır.
Özgürüm: Hiçbir yașama nedenim kalmadı artık, denediğim bütün nedenler beni bıraktı, yenilerini de tasarlayamıyorum. Daha genç sayılırım, yeniden başlamaya yetecek gücüm var. Ama nereden başlamalı?