Belki de onu şey
annemle beni birbirine bağlayan
ya da sonradan birbirinden ayıran
göbek bağıyla başladı. Ya da gereken
her şey orada bitti belki de.
Annemden kesilip güya hayata bağlandım.
Oysa şimdilerde anlıyorum,
keşke tam tersi olsaydı.
Yani anneme bağlanıp
hayattan kesilseydim.
O zaman belki bu kadar acımazdı
acımaya müsait hiçbir yanım.
Şu yaşma geldim,
pastörize edilmiş hiçbir süt besleyemedi
aklımın kesmediği o bebek çağlarımda
annemden beslendiğim kadar.
Şimdi güya aklım var, ama annem yok.
Şuramda, göğsümün kafesine
kendini çarpa çarpa öldürmeye çalışan
bir şey var ama annem yok.
'' Anneni kaybettik '' dedi babam.
Öyle donuk, öyle soğuk,
öyle kapıda kalmışız gibi.
'Anneni kaybetik '' dedi babam,
sanki evimiz havaya uçmuşta
boşlukta duran Bir kapının Önünde
Bir Umut öyle boş boş bekliyormuşuz gibi
Hastanenin o sevmediğim kokusuna,
annesizliğimin korkusunu da katarak