Sen beni zayıf sandın, çünkü sustum.
Oysa ben konuşsaydım, gururun yerle bir olurdu.
Sadece sana değer verdiğim için, “belki düzelir” dedim, sustum, sabrettim.
Ama sen sabrımı zayıflıkla karıştırdın.
Şimdi ne sesim var sana, ne de yolum.
Belki de zaman onu haklı çıkaracak. Kim bilir, bazen gerçekler sadece zamanla su yüzüne çıkar. Ama insan, belirsizlik içinde öfkeye sarılırsa, keskin sirke gibi en çok kendine zarar verir. Sabretmek zordur, ama bazen en büyük güç, susmakta ve beklemektedir.