Soyuq Cəhənnəm… Adına baxan kimi insanın ruhuna bir təzad çökür. Axı cəhənnəm nə vaxtdan soyuq olub? Biz onu həmişə alovun, közün, yandıran istinin məkanı kimi təsəvvür etmişik. Amma bu kitab həmin təsəvvürü sındırır — insanın içini donduran, ümidini donduran, həyatı donduran bir cəhənnəmlə üz-üzə qoyur səni.
Bu hekayə sadəcə bir xəstəlikdən bəhs etmir… Bu, tədricən yox olan bədənlərin, gecikən ölümün, tərk edilmiş insanların, divarlara hopmuş səssiz fəryadların hekayəsidir. Cüzam — sadəcə bədəni deyil, insanın taleyini də çürüdən bir yazıdır sanki. İnsan yaşayır, amma yaşadığını hiss etmir. Gözləyir… sadəcə gözləyir. Ölümü. Qurtuluşu. Sükutu.
Həsənin dünyası bir anda qaralır — sevdiyi qadın, bacısı, xəyalları… hamısı o soyuq divarların arxasına çəkilir. Ümid yerini boşluğa, sevinc yerini səssiz ağrıya buraxır. Və sanki bu yetmirmiş kimi, həmin divarların arasında qətllər başlayır… hər biri sirr, hər biri qorxu, hər biri susqunluğun içində gizlənmiş həqiqət. Bu qaranlığın içində Loğman iz axtarır — cinayətin, taleyin, bəlkə də insanın öz içində gizlətdiyi qaranlığın izini…
Bu kitab sadəcə oxunmur — hiss olunur. İnsanın içində soyuq bir boşluq kimi qalır.
Sevdiklərinizin qədrini onları sizdən almamışdan əvvəl bilin — onları doyunca qucaqlayın, baxın, danışın… çünki bəlkə də sabah ürəyiniz parçalanacaq qədər darıxsanız belə, həmin insan artıq həyatda olmayacaq. Bu həyatı doya-doya yaşayın… çünki o sizə verilmiş ən böyük xoşbəxtlikdir.