Oğullar ve rencide ruhlar kitabındaki büyülendiğim ,kıvrak ve zekice espirilerle dolu anlatım bu kitapta da devam ediyor.Bu üslubun kitabı sevmemde en önemli unsur olduğunu düşünüyorum.Ayrıca Alper Canıgüzün diğer kitaplarını okurken de fazlasıyla hissettiğim , psikolojik analizlerin bu üslup içerisinde eritilmesi de oldukça başarılı.Kitabı bu iki özelliği için herkese önerebilirim.Ancak olay örgüleri ,özellikle kitabın ortasında sıradanlaşıyor.Bu sıradanlıktan sıkılmamak için kitabı uzun süre oturup okumak yerine ,çizgi roman gibi daha ayaküstü yerlerde okumayı tercih ettim.Hayatın yoğun aktığı zamanlarda, 10 dakika da olsa okuduğumda beni güldürdü ve kafamı dağıtmamı sağladı.Kitabın bu tarz bir okuma şekline uygun olduğunu düşünüyorum.Birden çok kitabı aynı anda okuyanlar bu kitabı toplu taşımada ,ders aralarında vb. okumayı tercih edebilirler.
İncelemeyi sonuna kadar okuyanlar ,eğer kitabı da sonuna kadar okuduysa veya okursa sonun da olan olayın sizlerce
nasıl geliştiğini bana da anlatabilir mi?Fazla açık uçlu bi son olduğu için diğer okuyanların ne düşündüğünü merak ediyorum.