Dün gece hiç uyuyamadım.Sabaha kadar camdan Çomarla babam hakkında konuştum.İlkokul birinci sınıfa başlamıştım ama babamı hiç görmemistim.Ben doğmadan Almanya'ya çalışmaya gitmiş.Ama artık dönüyordu.Sabahın erken saatlerinde mavi bi taksi kapımıza geldi.İçinde kahverengi takım giyinmiş uzunca bi adam indi.Bizim eve doğru yaklaşıyordu.Kendimi tutamayıp babam diye boynuna sarıldım,ağlamaya başladım.İlk bi şaşırdı belliki o da beni tanımamış.Beni yavaşca yere bıraktı dedemin elini öptü.Hiç tanımıyordum ama sarıldım kalplerimiz tanışık olsa gerek.Beni bırakıp hemen kendi babasının yanına gitmeside hiç bi doğum günümde olmayışı, ilk dis çıkarısımı kutlamayısı,23 Nisanda şiir okuyuşumu dinlemeyişimden olsa gerek.Çünkü dedemde babama dair bir sürü albüm vardı..