Kadir C..
@Cebeloglu
Kapılar kapalı.. Lütfen yalnız bırakın beni diye çığlık atarken beni bırakma olur mu?
İstanbul
İstanbul, 1 Şubat
4 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
"Bazen, konuşmamak daha ivi
hissettirir. Hiçbir şekilde. Hiçbir şey
hakkında.
Hiç kimseye."
Çok birşey istemedim.. Sadece küçük bir mutluluk olsun istedim ama yanlış yerde yanlış kişilerle mutlu olmaya çalıştım. Şimdi bir savaş meydanında kılıçsız kalkansız arkama sığınan yanlış mutluluğu korumaya çalışıyorum. Sitemim ne kılıca ne kalkana ne meydana nede adaletsiz Dünyaya. Sitemim kendime çünkü bile bile meydana çıktım..
Kendime not; kalp dediğimiz şey sadece bir organ ve duygu hissetmek sadece zaaftır.
Arzuhâl eylesem, yâr yâr, deftere sığmaz
Omuzdan kesilmiş kolumuz bizim
Yazar kendi kendine dert yanarken
Ben ne güzel evinden işine, işinden evine giderken yaşayan. Etliye sütlüye dokunmayan. Kimsenin tavuğuna kışt demezken ne halt etmeye kendimi bu işlere soktum. Oldu mu hayatım yine satranç tahtası. Ve elimde sadece şah ve birkaç piyon var.. Hadi gel de çık bu savaşın içinden
İkindi güneşi söndü, yorgun bir elveda gibi,
Şehrin camlarında son ışık, bir hüzün perdesi.
Uzun gölgeler düştü, kalbimde sensizliğin resmi,
Her sokak, her köşe şimdi bir ayrılık türküsü.
Gece indi şehre, sessizlik bir dipsiz kuyu,
Yıldızlar sönük, ay bile gizler yüzünü.
Rüzgar fısıldıyor adını, titrek bir kederli huy,
Sonsuz bir boşluk şimdi, sensizliğin en koyu.
Yalnızlık bir dost gibi, kol kola geziyor benimle,
Issız parklarda, boş banklarda bir anı arıyor.
İçimdeki yangın, sönmeyen bir kor gibi,
Hayallerimle konuşur, yalnızlık beni sarıyor.
Gün doğumu ufukta, bir umut ışığı gibi,
Ama bu ışık, bir başlangıç değil, bir bitişin izi.
Ağaran her şafak, yeni bir sensizliğin habercisi,
Gün doğuyor, ama benim için her gün bir ikindi.
Bu taş cebinime benzer ki aynı makberdir;
Dışı sükûn ile zahir, derunu mahşerdir.