Kayıp sokaklarda unutulmuş bir ev,
Burada mı büyümüştü yetim hayallerim,
Bu küçük pencereden mi seyretmişti,
Bahçedeki mis kokan iğde ağacını.
Bir gece sesizce bırakıp giden umutlarım.
Çalsam yine açılır mıydı kapı?
Annem çıkardı belki, gıcırdayan kapının ardından.
Sarılır mıydı bana, köy sümbül kokusuyla.
Yoksa yine çekiştirir miydi saçlarımı,
Kirlettiğim için, bayramda giyilsin diye komşu çocugundan alınan papuçları.
Karışırdı yediğim azarların arasına yoğurtçu İsmet Amca'nın sesi.
Girerdim içeri koşarak, yüreğimde kuşların kanat çırpışları.
Dalardım rutubet kokan odama.
Toplardım bilyelerimi yatağın altından.
Bu sefer çıkmazdım o evden,
Giderken toplamayı unuttuğum,
Mutluluk Kırıntılarını ceplerime doldurmadan...
C. ATAR