Sen Zaina gibi yere kendinden emin basan, koca, sağlam bir dağ değilsin.
Marlo gibi hepten kül olduktan sonra yeniden yeşeren, toprağa ve suya aşık bir orman değilsin.
Nos gibi karanlık gökyüzünde ışıldayan sakin, uysal bir yıldız değilsin.
“Bazense… Beni ben olarak gördüğünü düşünüyorum. Çünkü benim ateşimi yalnızca onun gözlerindeki alevler korkutup kaçırabilirmiş gibi geliyor.”
“Altın Doğrucu… Sen âşık olmuşsun!”