Bu gülünç zaaf belki de en vahim eğilimlerimizden biridir; biteviye yere çalmaya can attığımız bir yükü daima taşıma arzusu, varlığından İğrenmek ama yine de yapışmak o varlığa, velhasıl, bizi yutmakta olan yılanı, kalbimizi kemirinceye değin okşamak… Bundan daha aptalca bir şey olabilir mi ? 
İnsanların, diyordu, doğayı iflas ettiğine kuşku yok; kurt olarak doğmadıkları halde kurt olmuşlar. Koca topları, kasaturaları Tanrı vergisi değil, ama birbirlerini öldürmek için bunları icat eden onlar. İflaslar için, müflislerin malına el koyarak borçluları mağdur eden adalet sistemi için de aynısını da söyleyebilirim.