"Hayatım boyunca kimseye ait olmadım, birinin bana ait olmasını hiç istemedim. İlk kez birini diliyorum. Seni diliyorum. Benimle olmanı diliyorum çünkü ben çok uzun zamandır seninleyim."
"Neden birine ihtiyacın olması düşüncesine bile katlanamıyorsun?"
"Çünkü kimseye ihtiyacım yok."
Bu keskin cümle bir bıçak gibi tenimi çizdi, çizdiği yerden kanın aniden akmaya başladığını hissettim ama görünürde bir yara yoktu, bu yüzden Efken'in bana zarar vermediğini düşünmesi normaldi. Oysa en büyük yaraları bana dokunmadan, kelimeleri ile veriyordu.