Bu dünyada yalnızlığa itilmiş olan Dantes bazen şiddetli bir yalnız kalma ihtiyacı hissediyordu. Zaten hangi yalnızlık gece karanlığında, enginliğin sessizliğinde ve Tanrı’nın bakışları altında denizde tek başına yol alan bir gemininki kadar dokunaklı ve şiirsel olabilirdi?
Arada bir kendinden isteneni yapmayan bir adam çıkar, o zaman ne olur, biliyor musun? Bütün çark soğukkanlılıkla adamın farkındalığını yok etmeye adar kendini. Ruhunu, sinirlerini, bedenini ve zihnini tehlikeli farklılık yok oluncaya kadar demir çubuklarla döverler. Sonunda teslim olmazsan kusarlar seni, kusmuk kokusuyla dışarıda bırakırlar, ne onlara ait ne özgür.