F
@CitedePera
arşiv
Psikoloji
326 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
David Diop’un, Gece Tüm Kanlar Karadır romanı, savaşın bireyin ruhsal yapısını nasıl dönüştürdüğünü Senegalli asker Alfa üzerinden anlatır. Arkadaşı Mademba’nın vahşice öldürülmesinin ardından, Alfa travmanın ve suçluluk duygusunun içinde boğulmaya başlar. Öldürme eylemi, onun için artık bir görev değil; içsel çatışmalarının, yasının ve öfkesinin dışa vurumuna dönüşür.
Alfa’nın her taarruzda bir Alman askerini öldürürken bunu saplantılı bir ritüele çevirmesi, savaşın bireyde bıraktığı izleri ve travma sonrası stres bozukluğunun belirtilerinin yansıması gibidir. Kurbanlarını seçerken kriterinin mavi göz olması, suçlunun kimliğinden çok Alfa'nın travmalarının sembolüdür.
Romanın büyük bölümü iç monologlarla ilerlediği için bir noktadan sonra bunaltıcı bir tekrar hissine neden olduğunu düşünüyorum. Tüm bu kan ve vahşete rağmen anlatımın oldukça basit bir dille kaleme alınmış olması da beklentimin altında kaldı. Yazar güçlü bir fikirle yola çıkmış olsa da, romanın ismindeki çarpıcılığı tam anlamıyla yansıtamadığını düşünüyorum.
d.h. lawrence'ın geçmişte sansürlenmiş ve dava süreçlerinden geçmiş romanı.
kitabı zaman zaman elime aldıkça okuyabildim. yazarın dolaylı anlatımı insanı bunaltıyor bir süre sonra. orijinal alıntılarına denk geldikçe çevirisinin de başarısız olduğunu fark ettim belki biraz da bundan kaynaklanabilir. ilgilenenlere mümkünse ing okumalarını tavsiye ederim, romanın şiirsel dilinin çeviriyle kaybolduğunu düşünüyorum.
Hanya Yanagihara’nın “A Little Life”adlı romanı, dört arkadaşın yaşamına odaklanıyor gibi başlasa da, zamanla merkez karakter Jude’un travmalarla örülü yaşamı romanın kalbinde yer alıyor . Çocuklukta maruz kaldığı fiziksel, cinsel ve duygusal istismarın gölgesinde büyüyen Jude’un yaşadığı içsel kırılmaları aktarıyor yazar Yanagihara.
Jude, yalnızca bir travma taşıyıcısı değil, aynı zamanda sevgiyle sınanan, bağ kurmakta zorlanan, kendini “değersiz” hisseden bir birey olarak anlatılıyor. Karakterlerin birbirlerine olan bağlılığı, sevgiyle onarma çabası etkileyici olsa da kitapta hissedilen “çaresizlik” okuyucuyu zaman zaman duygusal tükenmişliğe sürükleyebiliyor.
Travmayı her ne kadar gerçekçi işlese de bu denli uzun ve çözümsüz aktarılışının bunaltıcı olduğunu söyleyebilirim.
Belki biraz fazla övülmesinden, derinliği benim beklentimi karşılamadı.
Kaplanı Uyandırmak, Peter A. Levine’in, beden odaklı psikoterapiye kattığı derin bakışı zarif bir dille sunduğu bir eserdir. Levine, travmanın yalnızca zihinle değil, bedenin en derin dokularında saklanan bir deneyim olduğunu savunur. Kitap boyunca, doğadaki hayvanların hayatta kalma içgüdüsünden yola çıkar.
Levine’in "kaplan" metaforu, içimizdeki ilkel gücü, hayatta kalma enerjisini simgeler. Travmayla başa çıkabilmek için bu kaplanın uyanmasına ve doğal yollarla bedenin tepki vermesine izin verilmesi gerektiğini öne sürer. Kitap, terapiye sadece konuşmanın değil, bedeni dinlemenin de dahil olması gerektiğini hatırlatır.
Yalnızca klinik alanında çalışanlara değil, kendi içsel iyileşme yolculuğuna çıkmak isteyen herkese ışık tutabilecek nitelikte bir kitap.
büyülü gerçeklik tanrısı marquez, bir gün, kutsal kitabını biz ölümlülerle buluşturmak ister. ve ortaya yüzyıllık yalnızlık çıkar.
ve tabii ki her şey var bu romanda. bir yandan yalnızlık, kader, aşk, ihtiras ve derin psikolojik tahlillerle diğer taraftan da latin amerika’nın toplumsal ve tarihi dönüşümüne tanıklık ediyoruz.
márquez, doğaüstü olayları gündelik yaşamın bir parçasıymış gibi anlatarak bizi hem şaşırtıyor hem de büyülüyor.
yoğun ve şiirsel dili, romanı bir sanat eserine dönüştürüyor elbette. yüzyıllık yalnızlık, her okuyuşta yeni anlamlar keşfedebileceğiniz bir eser.
