" Ne acaib bir zamandır hiç yaranım kalmadı
Yariğarım çıktı ağyar hiç gümanım
kalmadı
Gül gibi güldükçe güller açılırdı bir
zaman
Ağlamadan gayri dermanım
kalmadı
Bir onulmaz derde düştüm asla yoktur çaresi
Akl-ü fikrim bitti gitti izanım
kalmadı
Bir acaib rüzigar esti bahar-i
ömrümde
Erdi hizan gönlüme hiç hoş zamanım kalmadı