Dünyalı Okur
@Clock
Kitap Delisi Bi Cetvel Sahibi..
Read Learn Teach
Sonraki yıllar çok zordu. Bir aile olarak yaşdığımız , sepetteki erikler gibi dip dibe duran o günleri düşündüm. O günleri alıp sonsuzluğa yayabilmeyi diledim. Onlarla birlikte geçen tek bir öğleden sonra bir ay sürebilseydi keşke. Yılda bir gün bile olsa, ileride Rose ve Marion'la birlikte biraz zaman geçirebileceğimi bilsem hayatla başa çıkabilirdim. Ama hayat geldigi gibi yaşanması gereken bir şeydi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Elini aç."
Açtım. Ve avucuma metal bir para bıraktı.
"Bu benim uğur param." dedi Marion.
"Yanından asla ayırma ve nerede olursan ol hep beni düşün."
Onları korumaya çalıştığım tehlike bendim.
Bir şey demedim. Ne diyebilirdim ki? Rose'un bensiz de yaşayabileceğini biliyordum. Ben yokken yaşamasının daha mümkün olduğunu.
Sonunda yüzüme bakabildi. "Bunu kendim içn istemiyorum. Kendim için korkmuyorum. Sen gidince canımdan can gidecek. Nefes alan bir hayalete döneceğim."
Söylenmişti işte. Bütün umutların yol olduğu an buydu.
Gideceğimi Marion da biliyordu.
Hayatımda ilk defa kötü bir şey olmadı.
Olan şey şuydu: Bir kızımız oldu. Adını Marion koyduk.
Ona gördüğüm anda aşık oldum.
Piyano çalmak böyledir işte.
Bu yüzden tehlikelidir.
İnsan olduğunuzu hatırlattığı için.