Her mutsuz olduğunda kapanırsın; etrafını sert bir kabuk kuşatır. Kendini korumaya başlar, kendini muhteşem bir zırla sarmalarsın; çünkü zaten çok fazla acın olduğu için daha fazla acıya dayanamayacağını bilirsin. Yüzeyini sertleştirmek zorundasındır.
Sevdiğin insandan nefret etmek zorunda kalacaksın ve bunu anlayınca nefret bile kabul edilir hale gelir. Nefret kabul edildiğinde sevgin üstün gelmiştir.
Sevmek yakınlaşmak, kavga etmek uzaklaşmaktır. Uzaklaşmak zordur; uzaklaşmak için bir gerekçe yaratmak zorundasın. Bir insandan uzaklaşabilmek, onu tamamen unutabilmek ve tek başına olabilmek için o insandan nefret etmek zorundasın. Birliktelik ve tek başınalık, kutupsallık budur.