Ölümünden üç yıl sonra bile,annemin yüzü sürekli düşüncelerimde geziyordu: dans eden gri gözleri, kalın telli siyah saçları, koyu kahverengi teni, ilk defa yapamadığı o güne kadar her sabah beni uyandıran tek taraflı gülümsemesi. Aynaya her baktığımda yansımasını görüyordum. Yani evet, zor kelimesi bunu karşılamıyordu. Zor; bir dağı topak, okyanusu su birikintisi olarak tanımlamak gibiydi.