Aren
@ColoRito
Işığın Savaşçısı...
Bir insan bize çiçekleri sevdiğini söylese, ama onları sulamasa, çiçekleri "sevdiğine" inanmayız.
Sevgi,sevdiğimiz şeyin yaşaması, gelişmesi için duyduğumuz etkin ilgidir.
Bu etkin ilginin bulunmadığı yerde sevgi olmaz.
Verme eyleminden bir şey doğar; bu eyleme katılanlar her ikisi için doğan bu yeni yaşantıya karşı borçlu duyarlar kendilerini.
Özellikle sevgiyi ele alırsak şu anlama gelir bu:
Sevgi, sevgi yaratan bir güçtür; güçsüzlük sevgi yaratamamaktır.
Almak için vermez; vermek başlı başına eşi bulunmaz bir sevinçtir onun için. Ama vermekle karşısındakinde de bir şeyler uyandırmaktan kendini alamaz; gerçekten verdiği zaman, bunun karşılığında kendisine verileni almamazlık edemez.
Vermek, karşıdaki insanı da verici yapmak demektir; böylece her ikisi de ortaklaşa bir şey yaratmanın sevincini paylaşırlar.
Bir kimsenin yaşamını öbür insan uğruna harcaması demek değildir - -kendi içinde yaşattıklarından vermesi demektir, sevinçlerinden, ilgilerinden, anlayışından, bilgisinden, nüktesinden, üzüntülerinden- içinde yaşayan şeylerin dışa dökülen her türlü belirtisi den bir şeyler verir karşısındakine.
Böylece yaşamından bir şeyler vermekle onu zenginleştirir; kendi içindeki canlılık duygusunu hızlandırarak karşısındakinin canlılığını arttırır.
Madde evreninde vermek, zengin olmak demektir. Çok şeyi olan değil, çok veren zengindir.
Bir şey yitirmekten korkan istifçi, ruhbilim diliyle söylersek "yoksuldur"; ne çok şeyi olursa olsun yoksul kişidir. Kendinden bir şeyler verebilen kişi zengindir...