Anıl Ertem
@Commeilfaut
Herkes o kadar bir şey ki,
Ben hiçbir şeyim.
İstanbul
15 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Esprili dili ile bir çırpıda okunan tahmin edilebilir bir roman. "İnsan her yerde insan" fikri işlenmiş özünde. Tam olarak kalın romanlardan sonra soluk almalık bir metin. İnsanın özgün bir açıdan anlatımı diyebiliriz.
Cennetteki İlk Günüm Bir Tık Daha İyi OlabilirdiSezen Ünlüönen · İletişim Yayınları · 2024213 okunma
Tepelerde korkunun, kibirin, adım adım büyütülen kötülüğün ve aşkın, kıskançlığın yani kısacası hayatın sesi var. İntikamdan sonra gelen boşluk hissi var. Hayatını ona bağlı kıldığın şey artık yoksa neye yarar ki yaşam.
Farklı Bir PencerePsikoloji
Sanırım Schopenhauer ya da Alfred Adler'ın bir teziydi; bir insanın refleks halinde verdiği ilk tepki nasıl bir insan olduğunu gösterir diye. Kiminden iyilik istediğinizde yapmaktan başka seçeneği yoktur, sadece o an nasıl yapabileceğini düşünür. Kimi ise içten reddedişle başlayıp gerekçeler arar sadece. Ben bu kitabı o "iyi olma, iyilik yapma hissi" nereden geliyor sorusunun yanıtını merak ettiğim için okudum. Pek tabii kitap size hap halinde bu his, duygu şuradan kaynaklanır demiyor. Tarihsel olarak ve psikanaliz boyutunda meseleyi tartışıyor. Farkındalık adına okunabilir. Psikolojiyi seven biriyseniz pekala hoşunuza gidecek bir kitap.
Beni Orhan Pamuk ile tanıştıran kitap.
Henüz ilk cümlesinden sizi kendine bağlar. Pamuk adeta 'Post modern edebiyat nedir?' sorusuna cevap verir gibi yazmış. Bir takıntı haline dönüşen aşkı öylesine içinizde hissediyorsunuz ki, o çaresizliği karakterle paylaşıyorsunuz. Zaman zaman da 'Vazgeç artık bu sevdadan be adam' diye hayıflanıyorsunuz. Ayrıca okurken bana Lolita kitabını da hatırlattı.
Öylesine sade, isminin hakkını öyle güzel veren bir kitap ki... Bir bulutun üzerinden tek başına izlemek gibi tüm olan biteni. Eğer siz de bir parça 'yabancı' hissediyorsanız kendinizi mutlaka okumalısınız.
