Merhaba deniliyor..
Sanırım yalnızlığın en zayıf olanı da bu. Çok tanımayı, zaman geçirmeyi gerektiren bütün eylemleri anlaşılmaz bir şuursuzluk içinde yaptırabiliyor olması. Öyle bir andı. Karşılaştığımız yere nasıl geldiğimi, nasıl tanıştığımızı hatırlamıyorum. Topu-topu bir merhaba, evet aklımda kalan yalnızca bu! Ve sonrası birlikte geçirilen gece, alkol, seks, uyku..
Neyi farkettim biliyor musun?
Neden ve nereden bilesin ki!
Sığmıyorum artık fotoğraf karelerine.
İki kişilik bir fotoğrafın iki kişisinden biri olmadığımı anladım.