Batuhan
@Cruious
Lisans
İstanbul
170 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Bir insanın aklı bile ona ihanet etmenin peşindeyse, bu dünyada güvenilecek ne kalmıştı?
Oksijen öyle bir lanetti ki onu içime çekmeye mecburdum. Ve öyle bir lanetti ki , içime her çektiğimde, kendi mezarında canlı kalan bir firavundum.
Biraz uzun sürdü hepsini öğrenmem. Ne de olsa, anlaya anlaya gidiyordum. Anlaya anlaya gidince de yol uzuyordu, tabii. Ama acelem yoktu. Gittiğim yere kimse geç kalmıyordu. İstese de kalamıyordu. Çünkü nereye gideceğini bilen için geç kalmak yoktu.
Hayattasın çünkü her saniye ölüyorsun. O kadar. Hayatının anlamı işte bu: ölüm korkusu!
Bir insandan bu kadar nefret etmek ve onun tarafından önemsenmeyi bu kadar istemek, aynı anda nasıl mümkün olabiliyordu? Bu iki istek de aynı bedende kendilerine nasıl yer bulabiliyordu?