Her şiiri insanın içine işleyen, bazen memleketin dağlarına bahar getiren,bazen öfkesiyle her şeye isyan eden ama asla umudu elden bırakmayan adam.
“Yalnız değiliz” de Çukurova’ya inip ırgatlarla tarlada çalışır,
“Tütünsüz,uykusuz kaldım,
Terketmedi sevdan beni”derken bizi acıya doyurur,
“Yürü üstüne-üstüne,
Tükür yüzüne celladın,
Fırsatçının,fesatçının,hayının... sıkar yumruklarını
Ve dedik ya umudu elden bırakmaz diye, der ki ahmed Arif;
Gözlerinden,
Gözlerinden öperim.
Bir umudum sende,
Anlıyor musun?