Kulaklardaki o anlamsız çığlıklar, suskunluğun yankısıydı belki de.
Her şey dışarıdan bakıldığında sessizdi;
ama içimde,
dizginlenemeyen bir panik at gibi dönüp duran düşünceler,
kendi anlamlarını kemiriyordu.
Kim bağırıyor?
Kim susturulmuş?
Ve neden hâlâ duyuyorum?
Zihnim, geçmişin kırık aynasında kendi yüzünü tanıyamıyor artık.
Her yankı, bir başka boşluğu işaret ediyor.
Sanki ben değil de,
bir başkası yaşamış bu hayatı da,
ben sadece artçılarında nefes alıyorum.
@light_darkness