Damla
@Dami
Psikolog
251 okur puanı
Şubat 2015 tarihinde katıldı
Biliyor ki, bütün bunlar ne kaderden, ne de talihten. Kaderini kendisi hazırladı. Serseriliğinden, uyuşukluğundan. Lakaytlığından. Aşk ağır bir taş ya da ölü bir beden midir ki, sürekli olduğu yerde kalsın? Aşkın yaşayan bir şey olduğunu bilmiyor muydu? Ona sahip çıkılmazsa, korunmazsa, sevilmezse, öleceğini bilmiyor muydu? Bir çiçek, susuz, topraksız ve güneşsiz yaşayabilir mi?
Puan vermedi·295 syf.·
2023 16. kitabı
Puan vermedi·104 syf.·
2023 15. kitabı
Sevdiğim bir sahafta arkadaşımla Necati Cumalı’yı severek okuduğumdan bahsederken görevlinin “ elimde imzalı eski bir kitabı var” demesiyle aldım kitabı. Necati Cumalı’yı lisede tütün zamanı serisiyle tanımış ve severek okumuştum. Bu kitabını ise hiç duymadığım için şaşırıp hemen satın aldım. Eski basım olmasının da verdiği bir heyecanla okumaya başladım. Hani bazen bir dizi izlersiniz ve bittikten sonra arkadaşlarınızı kaybetmiş gibi olursunuz. Bu kitap sanırım bende böyle bir duygu yarattı.
Bir oyun izlerken oyuncuları gerçek hayattan değilmiş gibi, perde arkasında çok farklı bir dünyası olduğunu unutarak izleriz çoğu zaman. Oysa onların da rolleri dışında bir hayatı, ilişkileri vardır. Bu Kitapta da İstanbuldan İzmire gösterim için gelen gezici tiyatro ekibinden (oyuncu ve yönetmenlere) bahsediliyor. Sadece kendileri değil aşkları, duyguları, sevinçleri de geziyor bir bakıma şehir şehir.Unutulamayan aşklar, tekrar güzel hisler uyandıran ilişkiler, oyuncular arasındaki hayata dair hoş sohbetler ve rekabetten dolayı kıskançlıklar gibi hayata dair meseleler üzerinde duruluyor. Bunun yanında dönemin tiyatro kültürüne dair de bilgi edinmiş oluyorsunuz.
Ergun karakteri gerçek olsa ve bir oyun yazıp yönetse o oyunu severek izlerdim diye düşünüyorum. Belki de karakteri kendime yakın bulduğum için böyle düşünüyorum. Aynı şekilde oyuncuların birlikte sahnelediği Yaprak Dökümü oyununu da izlemek isterdim.
Son olarak, Necati Cumalı beni hiç yanıltmıyor, her kitabını severek okuyorum ama sanırım bu kitabı benim için özel kalacak. Sizlere de tavsiyedir
Böyleyiz, sen de ben de. Keşke derken anılarla yüklüyüz. Daha önce demenin yararı, anlamı yok dediğin gibi gerçekte. Olmadığını bile bile daha önce deriz yine de. Keşke diyebilmek için birtakım hataları işlemesi gerekiyor insanın. Bütün hataları işledikten sonra geri dönmenin olanaksızlığını duya duya keşke diyoruz hep. Ama bir çeşit arınmak, geri dönmeye hazır olmak değil midir bu?
