"Aptal Mantus!" diye bağırdım aniden karanlığa doğru. Sanki Mantus oradaymış, bir köşeye geçmiş, Mania ve beni izliyormuş gibi hissediyordum. "Neredesin?" Gözümü ovdum, ağlamayacaktım. "Aptal!" Burnumu çektim. "Varlığına inandırdığın birini yokluğunla yüzleştiremezsin! Aptal!"
İS SERİSİ