Bazı şeyler olur, yaşanır, sonra üzerinden biraz geçince onlara nasıl dayandığımıza,sabrettiğimize şaşırırız.Gecerken bize de bir haller olur, artık hayata bakışımız eskisinden ya daha anlamlı ya da daha anlamsızdır.
Neden bazı insanların yeri kalbimizde başkadır?Neden yüzü güzele kırk günde doyulur da huyu güzele kırk yılda doyulmaz denmiştir?Sûrete takılıp kalanlar,hakikatte saklı olan güzelliği sîreti görmezler.Bir insanın,bir eşyanın,bir çiçeğin ruhuyla konuşamaz,onun varlığını hissedemezler.Bazı yüzler vardır, insana aradığı, unuttuğu tatlı ve anlamlı hisleri hatırlatır.Bazı insanları görme arzumuzun gerisinde adı konmayan bu hisler vardır.Bizi bir insana meftun eden o insanın yüzüne yerleşen, kalbinden sîretine yürüyen anlamdır.