Güzeli çirkini, iyiyi kötüyü, olmuşu olmamışı, gülmüşü
gülmemişi usulünce göstermeli. Her birine ayrı ayrı, kimsenin canını yakmadan, mahirce değinmeli. Sevmeyi bilen mesela, sevgiyle bakmalı. Gülmeyi bilen, gülerek okumalı. Aradığını bulanın içine sinmeli. En ufak şüphesi olan, araştırma yoluna gitmeli. Eksik gözeten, kendini tahlil etmeli. Niyetini bozan, hırsının üstesinden gelmeli…
Bir Müslüman, hayatının en özel, manevi açıdan en kıymetli anını neden başkalarına göstermek ister? Hani gerçek mutluluk paylaşılmazdı? Üstelik bu anı doyasıya yaşamak varken...