Biz hepimiz
Bir mutsuzluk töreninde
Varlığıyla yaralı
Birer gökyüzü ağrısıyız.
Gözlerimizde
Boğulmuş birer yeraltı fotoğrafı
Bir ışıklı kalabalık ağzımızda
Boşluğa tanrılar yontuyoruz.
"Annem babamı doğru yola getirmeyi başaramadı.Babam ona dengesini kaybettirdi.Az kalsın onu devirecekti.Annem az kalsın düşecekti,az kalsın bizi de düşürecekti.Bir bowling oyunundaki gibi.Bowlingde lobutları deviren sadece top değildir."
"Hayır,insan sadece ölürken ayrılmıyor,arkada bırakmıyordu.Belki bütün ömrünce her an birçok şeyler onu arkada bırakıyordu.Sonra olduğu yerde birdenbire kabuklaşıyor,çok ince,görünmez bir şeyle o anda etrafında olanlardan ayrılıyordu.Biz mi gidiyoruz,onlar mı?Sual buydu."
"Düşüncem,ben'den başka bir şey değil.Bu yüzden duramıyorum.Düşündüğüm için var oluyorum..."
"Düşünmek istemiyorum.Düşünmek istemediğimi düşünüyorum.Düşünmek istemediğimi düşünmemem gerek."