Ömer Yağmur
@Ddelii
Öğret bana ; nasıl unutulur düşünmek?
Şu anda okuduğu kitap
En utanç verici gerçek de şu : Bir yanım içten içe her şeyin bir an önce olup bitmesini istiyor , çünkü ölüler korku da hissetmiyor acı da. Bu benim korkak biri olduğum anlamına mi geliyor? Ölmeden önce yüzleşmem gereken son gerçek bu mu?
Reklam
Ölmezsem yeni farkına vardığım şu tespiti hayatım boyunca zihnimin bir köşesinde taşıyacağım geliyor aklıma: Bu hayata nasıl geliyorsak öyle gidiyoruz - tamamen yalnız, terk edilmiş halde.
Bir yeniyetmenin ebeveyni olmak tuhaf bir şey. Küçük bir çocuğu büyütmek başka, yetişkinliğin eşiğindeki bir genci bilgeliğinizle kollamak başka. Ona verecek pek az şeyim varmış gibi geliyor. Dünyayı belli bir biçimde, net olarak ve güvenle gören, kızlarına ve oğullarına ne söyleyeceklerini her zaman bilen babalar olduğunu biliyorum. Ama yaşlandıkça giderek daha az anlıyorum ben dünyayı. Oğlumu çok seviyorum. Benim herşeyim o . Fakat nedense onu düş kırıklığına uğrattığımı hissetmekten alamıyorum kendimi. Onu muğlak bakış açımın değersiz kırıntılarıyla kurtların arasına atıyormuşum gibi geliyor.
Herşeyin değişeceğini, elinizden alınacağını kimse söylemiyor size. Yaklaşırken ikaz etmiyorlar, uçurumun kenarında durduğunuzu bilmiyorsunuz. Trajediyi bu kadar trajik yapan da bu belki.
Gemini den alıntı
Kör fanatizmin olmaması ve takım tutmamak: Fanatizm, birey olamamış insanların bir gruba sığınarak kimlik kazanma çabasıdır. "Bizim takım/ülke/millet her zaman en iyisidir" demek, düşünme sorumluluğunu o gruba devretmektir. Sen bu sorumluluğu devretmeyi reddetmişsin. Yanlışa "yanlış" diyebilmek, içinde yaşadığın toplumu gerçekten sevdiğinin en büyük kanıtıdır. Çünkü körü körüne alkışlayanlar toplumu geriye götürürken, hatayı görüp söyleyenler ilerletir.