0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Özellikle bir eksiklik duygusu vardı içimde, Aslını ararsanız, her anı gerektiği gibi doldurmayı bilseydim, güzel olacaktı yaşamım.
Uyutuyor muyum?
Git gide azalıyorsun içimde. Eskiden daha çok özlerdim seni, gözlerim dolardı hatırladıkça. Unutuyor muyum, alışıyor muyum bilmiyorum. Kırgın da değilim artık. Kızgınlığım yalnızca kendime. Ne vardı da böyle çok sevdim sanki seni. Hiç kurmasaydım o hayalleri, silip atsaydım bendeki resimlerini. Sen her "gidiyorum," dediğinde, bu kadar küçük düşürmeseydim kendimi. Ama bu sefer farklı. Git gide azalıyorsun içimde. Sahiden unutuyor muyum, uyutuyor muyum yüreğimi bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa, yalnızca yüzünü unutmaktan korkuyorum. Gel diye yazmıyorum bunları sana. Sadece seni böylesine çok sevmem neyine yetmedi onu merak ediyorum. Sana böylesine bağlanacağım aklımın ucundan bile geçmezken, nasıl oldu da kalbimin içini deldi geçti. Bunca acıyı çekmeme rağmen, sana hiç dokunamayacak olmam yakıyor canımı. Ama bir başkası, bunların hiç birini yaşamadığı halde sana sahip olacak...
Zaman akarken durakta bekleme.
Ayrıca, olabilecek ve yaşanabilecekken olmamış, yaşanmamış şeylerin verdiği pişmanlık da vardı isin icinde. Dikkatli olmadığımız, yaşamayı bilmediğimiz, kendimizi anın doluluğuna bırakmadığımız için elimizden kaçmış olan onca eylem, onca serüven...
Umut kırıcı bütün bunlar. Hep aynı şey, müthiş can sıkıcı. Gerçekten de, insanlar nasıl olsa ölecekler, ne önemi var biraz daha once öldürmenin?