Deniz
@DenizGibi
Global Köy
40 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Kitabın hoşuma giden yerlerini çizdim durdum; yani birçok yerini... bu yüzden temiz bir kopyasını daha edinmek istiyorum.
Bahsedilen o güzel insanları bir arada bulmanın şahaneliği bir yana dünyayı güzelleştiren sanatın her biri elmas değerindeki insanları ve onların fikirleriyle karşılaşmış olmak ne harika!...
Yoksul bir inci avcısı Kino’nun oğlu için iyi bir gelecek isteği, kötülükten kaçma, elindekilerle yetinme çabası, düşman ve dost ayrımı arasındaki bir farkındalık gösterme ve yol bulma savaşını okuyacağınız bir roman elinizde şimdi. Kino’nun oğlunu bir akrep sokar ve çağırdıkları doktor parası olmayan bu ailenin çocuğuna bakmaz bile. Kino, karısı ve oğlu doktorun yanına gider, fakat orada da doktoru göremez. Ta ki, Kino oğlunu kurtaracak bir inci bulana kadar. Ancak bu noktadan sonra herkes, doktor bile, Kino için iyi bir arkadaş olma çabasındadır. Kino bütün bu insanlara karşı bir şüphe içindedir. Zaten böyle davranan insanların bu tavırlarının etik boyutundan daha ziyade kendi bilgisizliğinin de farkındadır. Bu yüzden inciyi bu denli koruma içgüdüsü de onu sattıktan sonra kazanacağı parayı oğlunu okutmak, böylece onu ve ailesini özgürlüğe kavuşturacak bir çıkış olarak görmesindendir. Karısının lanetli olarak gördüğü inciden kurtulma isteği, Kino’nun hayatın daha doğrusu insanların bu olumsuz duygulara sahip olduğu inancıyla çatışmakta; fakat sonunda yine karısının dediğini yapmaktadır. Çünkü çocuğunun geleceği olarak gördüğü inci yüzünden artık onu da kaybetmiştir. Belki incinin laneti belki insanların açgözlü ve hırslı duygularından kaynaklıdır bu. Ama Kino, “bir şeyi çok fazla istemek iyi değildir. Bazen şans ters dönebilir; yoksa ayarında istemeyi bilmeli kişi” derken incinin bedelinin çok altında olan parayı kabul etmemesine ya da süregeldiği hayatın olanaklarıyla kavrulmasına yönelik bir perspektife yaklaşmıştır sonunda ve bu dönüşün yeni bir başlangıcına varmıştır.
"Kırılganlık içimizde yaşar ve insan olma durumumuzun bir parçasıdır" der Borgna. Bu yüzden hayatın içinde var olan ve olağan bir duygu olarak yaşatır kendisini. İnsanı yıkar, acıtır, sarsıntıya uğratır; ama önemli olan insanın kendi içindeki ve diğer kişilerin kırılganlığını tanıması ve eğitmesi gerekliliğidir. Kırılganlık sözcüklerde, çekingenlikte, umutta, yalnızlıkta, ölümde, hastalıkta, mutsuzlukta, korkuda, sevinçte insanın hissedebileceği her duyguda var eder kendisini. Hatta "sevinç duyguların en saf olanıdır" der. Çünkü "sevinçte insanın gerçek halinin, kalbinin gerçek donanımının ortaya çıktığını" Rilke’nin sözleriyle anlatır. Kırılganlıklar duygularla bir var olma biçimidir. Gizemli yollarla belirlenir. Acısı geçer ama yaşanmışlığı her zaman insanın içinde derin izlerini ölesiye kazıyıp bırakır. Kırılganlığın anlamını yorumlayabilmek onu kendimizi ve başkalarındaki duyguların sezilmesini kolaylaştırır. Bu yüzden "acıyı hafifletmek için bazen tek bir tebessüm bile yeter" der, anlaşılmazlığın dışında olmayan, anlaşılırlığının kolaylığını göstererek… Ama bir tebessümden daha kırılgan hiçbir şey de yoktur ve gözyaşlarıyla dolu bir gözde yeniden filizlenen bir imgede yeniden ortaya çıkartır kendisini.
Zweig'in adsız karakteri kibirli, gururlu, zengin ve seçkin yaşamını bir gecede şehrin olağan akışı içinde kendince olağan üstü şekilde yaşamaya başlar. Sadece kendisine yaşayan birinin içindeki
