Onu tam bir yıl sevdim.. Tanrı adına yemin ederim ki ona ihanet etmeyi aklımdan bile geçirmedim.. Ama olsun, o beni hor gördü , benimle alay etti , tanrı kusurunu bağışlasın.
Beni incitmek ile eline ne geçti? hiç! Artık sevmiyorum onu. Çünkü ancak beni anlayan yüce gönüllü soylu bir insanı sevebilirim. Çünkü bende öyleyim, o bana layık değil..
Niçin insanlar birbirlerine açık yüreklilik ile davranmıyorlar? Neden en iyi insan bile karşısındakinden bir seyler gizliyor, bütün düşündüklerini açıklamıyor? Sözlerimizin yabana atılmadığını bildiğimiz zamanlar bile neden içimizden geçenleri olduğu gibi söylemiyoruz?