İnsan evvela bir ses işçisidir. Yıllar boyunca içinde biriken başkalarına ait çığlıkları, fısıltıları usul usul oyup atarak kendi sesine ulaşmaya çalışır.
En zoru da bu galiba. Kendi sesimi buldum sandığın anda bile kulaklarında bir başkasının çığlığı yankılanıyor bazen.
Ne kadar düşünürsen, kendinden o kadar uzaklaşırsın. Bunun adı kaygıdır.
Ve ne kadar düşünürsen, kendine o kadar yaklaşırsın. Bunun adı farkındalıktır.
Bu öyle bir paradokstur ki, yanıtı an’dadır.