biliyordu ki durdurmaya çalışmanın anlamı yoktu.Tutmaya çalışmanın bir anlamı yoktu.gerçekten artık üstünde düşünülmesi gereken hiçbir şey kalmamıştı.Memnundu.bir sonraki eylemi doğal olarak belliydi.Sadece bıraktı!
samir bir kez daha kahroldu.sustu.ardından ilk defa buz gibi bir sesle ölümü arzuluyorum.yok olup gitmek istiyorum.bu onursuzlukla sevdiklerimin yüzüne nasıl bakarım?