İnsanın kendi kendini aşağıladığı küçük anlar çok büyük travmalar aslında çünkü insan kendini kendine
karşı savunamıyor. Aşağılayan kendisi, aşağılanan kendisi
nasıl yapsın?
Ah İnci ve Barış Bu kitabı okurken çocukların zihninin, dünyalarının ne kadar saf ve filtresiz olduğunu hatırladım. Küçük bir çocuğun gözünden hapishane yaşamını okuyoruz. Olan biteni anlamlandıramayışını ve her şeyi sorgulamasını(haklı olarak) okumak hem keyifli hem de dokunaklıydı. İpe bağlı bir uçurtmayla gelen neşe, yaralı bir kuşa beslenen şefkat, gökyüzünden mahrum olmaları ama umut etmekten vazgeçmeyişleri, masum bir miniğin gökyüzünden mahrum büyümesi... Ne uğruna olursa olsun böyle bir hayat yaşamaya değer mi diye düşündürdü beni.