Çocuk yetişkinin belli amaçları gerçekleştirmek için sahip olduğu bir araç, egemenliği ve etkisi altına alabileceği bir varlık olarak görüldüğü anda, onun canlı bir biçimde gelişmesine müdahale edilmiş ve gelişmesi zorla kesintiye uğratılmış olur.
Bizlerin yetişkin insanlar olarak kayıtsız ve şartsız bir sevgiye ihtiyacımız yoktur, terapistlerimizden de böyle bir sevgi beklemeyiz.Sevginin böylesi çocuklukta doyurulması gereken , sonraki yıllarda karşılanması imkansız olan bir çocukluk ihtiyacıdır