An gelir bu dünyaya fazla gelen insanlar gibi hissederiz kendimizi yaşamın güzelliklerinden uzak yaşamın tüm tortusuna omuz omuza.Ne yapsan kazanamıyorsun ne giriştiğin işleri, ne de kalbine düştüğün kalbi günü kurtarmalıkda olmuyor zaman zaman yaşamımız. Bazan insan soramadan yapamıyor. Onu da ancak ayna karşısında bazan kendi sesimizden de ürkerek acaba bir başkası duyar mı, endişesiyle fısıldarız kendi kendimize.Bizi avutan, avutulan da kendimiz oluruz.Bu dünya böyle geldi böylede geçiyor.Namluda mermiyle dolaşsakta bu çekilmez yaşam da bizi avutan hep bir ben oluruz. Ya diğer dünyada halimiz ne olacak orda da fazlalık olup cehennem ateşini mi harmanlayan olacağız...