Artık ne mutlu ne de mutsuzum.Her şey geçip gidiyor.Bu zamana kadar yaşadığım,soğuk bir cehennemi andıran sözde “insan” dünyasında tek gerçek şey bu.Her şey geçip gidiyor.
Geçmiş şimdinin içinde yaşar,yinelenir,tekler ve size artık olmayan şeyleri hatırlatır.Trafik işaretlerinden ve bankların üzerindeki levhalardan,şarkılardan,soyadlardan,yüzlerden, kitap kapaklarından dışarı sızar.Bazen tek bir ağaç ya da günbatımı,sizi hayatınızda gördüğünüz bütün ağaçların ve günbatımlarının gücüyle çarpabilir ve buna karşı yapabileceğiniz hiçbir şey yoktur.Hem de hiç.
Farkında mısınız, sahip olduklarınızın, başkalarının da işine yarayabileceği bir büyük sofradır yeryüzü? Çok mu zor, karşılıksız ve çekinmeden, bir kibrit tanesini, bir tutam tuzu ayırıp, bir kaya yarığına saklamak? Sonuna kadar tüketip, bitirmek yerine, ihtiyacımız kadarını alıp, geriye kalanını bizden sonrakilere bırakabileceğimiz bir hayat… Gerçekten, çok mu zor?