Ben yalan dinlemesini severim. Yalan insanların bütün öteki yaratıklara karşı üstünlüğünü sağlar. Yalanla gerçeğe ulaşılır. Ben yalan söylediğim için insanım. Hiç olmazsa önceden ondört sefer hatta belki de yüzondört sefer yalan söylemeden gerçeğe ulaşılmamıştır. Ve bu kendine göre bir şereftir. Oysa biz kendi aklımızla bile yalan söylemeyi beceremiyoruz. Bana kendi uydurduğun bir yalan söyle seni alnından öpeyim. Kendi uydurman olan bir yalan söylemek başka bir ağızdan işitilip tekrarlanmış bir gerçeği söylemekten hemen hemen daha iyidir. Birinci ihtimalde sen bir insansın ikincisinde ise papağandan hiç bir farkın yoktur...
Herkes şiir yazdığını iddia edebilir. Ancak herkes şair olamaz. Şair kişisi, bildiğiniz milyonlarca kelimeden üç beş tanesini alıp ömrünüzce anlatamayacağınızı anlatır, aşık eder sizi kendine. Şiir aşktır. Okuduğunuzda kalbiniz çarpmıyorsa atın çöpe gitsin. Özdemir Asaf demiş ki;
"unutmak mı?
delisin...
gitmesem de bekler orada deniz.
gelirsem, bilmelisin
benim beklememdir burada deniz.
gitmek gibi geleceğim
denizin delisine
delinin denizi gibi
o ne kadar giderse.."
Bu adam şairdir işte. Tekerleme gibi sonsuza dek tekrarlasanız da her defasında sizi heyecanlandırır.