Her defasında yazıya başlamdan önce bazen kelimesiyle giriş yapıyorum çünkü bazen ve yine bazen böyle olması gerekiyormuş gibi hissediyorum çünkü bazen kelimesi sanki benim için üretilmiş ya da bulunmuş. Bazensız olmaz nedeni de bazen kelimesinin beni yansıtıyor olması çünkü bazen çok mutluyum bazenden de çok mutlu değilim.
"Bir kitabı okuyup bitirdiğiniz zaman, bunu yazan keşke çok yakın bir arkadaşım olsaydı da, canım her istediğinde onu telefonla arayıp konuşabilseydim diyorsanız, o kitap bence gerçekten iyidir."
Başlangıçta ne diye yaratıldığımı bir türlü anlayamıyordum. Ama şimdi anlamaya başladım: bu güzel dünyanın gizli yönlerini bulmak, mutlu olmak, bütün bu şeyleri düşünüp bize verene şükretmek.