Flying Whale
@DisconnectusErectus
Üniversite
İzmir
28 okur puanı
Mayıs 2016 tarihinde katıldı
tutkuEdebiyat
Ne var gözlerimde? Yapamam ki! Ellerini omzuma beni sarsmak için koymamış mıydı? Neden çekmiyor? Alnımda incecik bir ter. Gözleri böyle yakın. Gök boncuklarım vardı benim. Avucuma alır bakardım. Böyle gömgök, pırıl pırıl. Parmaklarımı oynattım. Ellerim katı, kocaman. Şimdi ne yapacam ellerimi?
Güç, etkisini biriktirir, güç ortaya çıkmak zorundadır, eylemini uygulamak zorundadır, başka güçler onun ortaya çıkmasını engelliyor diye yok olacak değildir, ama dengeyi bozar, uyumu parçalar, yeni bir denge konumu ve yeni bir adaptasyon yaratmaya çabalar. Tıpkı bir volkanın patlaması gibi; hapsedilmiş güç, akkor halindeki gazın, lavın ve küllerin püskürmesini engelleyen taşlaşmış lavları sonunda parçalar. Tıpkı devrimler gibi.
Sirki severim, derdi iri, dazlak başını sol omuzuna değinceye dek eğerek. «O atları nasıl da eğitiyorlar, değil mi? Ne de olsa hayvanlar, insana huzur veriyor. Yalnizca birer hayvan... ve ben onlara saygı duyuyorum! Ve kendi kendime şöyle düşünüyorum: öyleyse insanlara da beyinlerini kullanmayı öğretmenin bir yolu olmalı. Sirktekiler hayvanları şeker vererek eğitiyorlar. Oysa biz kendi şekerimizi bakkaldan kendimiz alabiliriz. Bizim başka tür bir şekere ihtiyacımız var. Ruhumuz için... Ve bu şekerin adı da iyilik. Ve diyorum ki genç dostum, bir işi yürütmenin tek çaresi iyiliktir, yoksa şimdi dünyamızda alışıldıği gibi sopa değil. Öyle değil mi?»
İnsan ne denli az isterse o denli mutlu olur; arzuları arttıkça özgürlüğünü yitirir.