Ali
@Dogan_ali
Bazı insanlar, en umutsuz durumlarda bile başka bir insanı incitmemek için ellerinden geleni yaparken, bazıları da sanki bir sineği kovalıyormuş gibi bir rahatlıkla acı çektirebiliyorlardı başkalarına.
"Gözlerimin aynasında seyreyle güzelliğini."
"Mutlak mutluluk diye bir şey var mı? Sonu gelmeyen başarı? Mükemmel bir evlilik? Kaygıyı geçiriveren hızlı bir çözüm? Olduğuna inanmak istiyoruz -tıpkı Gılgamış'ın sonsuza dek yaşayabileceğine inanmak istediği gibi. Sonra yeniliyoruz, boyumuzun ölçüsünü alıyoruz. Her zaman bir şeylerin ters gideceğini, bir şeylerin kırılacağını kabul etmeyi öğreniyoruz ve şayet kendimize karşı nazik olmazsak bu eksiklik hissinin hiç değişmeyeceğini anlıyoruz."
Birine baktığımızda, o anda gördüğümüz şeyin, onların yalnızca kısmi bir imgesi olduğunu ve bu imgenin çoğu zaman bilincinde olmadığımız önyargılardan etkilendiğini söyledi. Onlar başarılı ve hallerinden hoşnut görünüyorlardı, bu yüzden de bizde bir sorun olması gerektiği sonucuna varıyorduk zira biz onlar gibi olamıyorduk. Ancak bu imge gerçeğin tamamı değildi ve biz de o kadar basit veya durağan değildik. "Hepimiz kil tabletler gibiyiz, kenarlarımız kırılmış; hepimiz küçük sırlarımızı ve çatlaklarımızı saklıyoruz."
Geçtiğimiz günlerde Asurbanipal'in kütüphanesinden bir tıbbi tablet buldum. Eğer hasta durmadan boğazını temizliyorsa, ne diyeceğini bilemiyor gibi görünüyorsa veya kimsenin onu duyamayacağı apaçıkken kendi kendine konuşuyorsa, muhtemelen aşk acısı çekiyordur diyordu.