Hayatın geneli bombok gittiği için, insan yüreği zamanla nasıl tutar, hiçbir şey hissedemez olur. İşler biraz yoluna girince de yeniden küt küt. Bok varmış gibi.
İnsanın hayatında böyle bir anı gelir ki önünde uzayıp giden karanlık yolda ilerlemekten başka çaresi kalmaz, geri adım atamayacak kadar yorgundur çünkü ve yerinde duramayacak kadar da yıkkın. Hayatta çoğu zaman asıl ihtiyaçlarımız olan şey de budur işte, sağlam kalan parçalarımızı toplayıp kör bir kararlılıkla yolumuza devam etmek.